“Ik ben hier een soort van Diet Coke versie van mezelf”
Mooie uitspraak bij Puberruil vanavond.
Ik snapte de schizofrenie van deze uitzending erg goed. Het deed mij denken aan mijn HBO-tijd 
Ik heb een hoop mensen leren kennnen van allerlei soorten en maten (crea-opleiding). En ik snapte in het geval van deze uitzending beide gezinnen aardig goed. Ik hang tussen beide soort van. Ik was niet van deze extremen. Heb een hoop mensen zien veranderen ook. Van haardracht en mening en werk. Ik was een opmerkzaam type. Ik ben niet vaag maar stiekum wel en eigenlijk ook heel degelijk. Wat mot je er mee.
Eigenlijk mis ik dat best wel. Dat gekke wat niet helemaal mijn ding is. Ik ben best wel netjes geworden. En ergens erger ik me daar aan. Diet Coke Light. Huuuh. Ik moet nog zoveel naast mijn degelijke leven. En dat valt zo tegen bij een 40-urige werkweek en vaste lasten waar je aan gewend bent.
Bij nader inzien is mijn kledingkeuze net zo schizo. Ik kan niet kiezen tussen elegant en netjes en alto-poppetjes en zwart en stoer. Ik ga nu maar voor “alles.” Ooit kon ik halverwege een keuze maken. Nu ga ik voor “easy.”
Heb/had jij dat nou ook? Schizofreen worden voor je 30e?
niet echt pas na mijn 30ste. Eigenlijk heb ik dat altijd al gehad.
Schizofreen vind ik eigenlijk nog niet eens zo’n gek woord ervoor. Niet besluitvaardig klinkt zo negatief, en eigenlijk wil ik gewoon alles, maar daar is geen tijd voor.
Ik zeg altijd maar dat ik een mens van extremen ben. De ene dag het een de volgende het compleet tegenovergestelde.
Maar goed, je weet hoe dat gaat, ik koop een huis. Weer een beetje orde op zaken stellen, en binnen 1,5 maand zit ik in Lima. Ach.
Rock and roll zullen we maar zeggen