Het wordt al een eigenzinnig dametje, dat nichtje van mij. Alles is leuk en interessant, behalve haar eigen speelgoed.
Tante Appies zijn erg bijvoorbeeld erg leuk om mee te spelen. Zo blijkt mijn riem erg zuigbaar, mijn kettinkje (klein ekstertje) erg leuk voor de heb en mijn haar erg leuk om heel hard aan te trekken. Mijn bril (zo nu en dan kiest een mens voor makkelijk 
) is ook erg interessant, maar dáár kon ze toch echt niet bij 
Hoe ze me gaat noemen wordt nog een heikel punt. We zouden heel modern er alleen mijn voornaam van maken en ze zou mij geen tante noemen, maar de titel “Tante Appie” blijkt er zowel bij mij als bij mijn zus automatisch en dus ongemerkt in te slijten. Ergens heb ik het idee dat dit een blijvertje gaat worden. Hmmm. 
Het is zó’n lieffie; haar ouders hebben weinig tot geen gedoe met haar (tot nu toe ), ze zegt ze “dada” en “ggggg” en maakt andere leuke geluidjes. Ze heeft mooie kak-wangen en mega-spekbillen: Eef gaat als een speer!
Het wordt een hartenbreekstertje later. Dat kán gewoon niet anders:
© PaJay a.k.a PakeJay
Wat in skeetsje hè!!!
Wat een beauty sis.
Ze is prachtig!
– zie ik mijn kleinzoontje geregeld. Vannacht nog logeerde hij hier. Gisteren liep ik met hem in winkels, nou ja: ik liep – hij zat in de buggy. Een verkoopster hoeft maar één woordje te zeggen tegen hem of hij begint te stralen, te lachen, te kletsen en iedereeen smelt!
Ik herken het helemaal. Als trotse oma – Beppe in jouw taal …
Oma kiest voor lekker ouderwets, OMA! Niks geen gedonder met modern voornaam, ben je gek, ik ben zijn oma! En jij lekker tante Appie, heerlijk toch!?
Echt wel een skeetsje!
)
En mooi op de foto gezet door pake. ( is dat ook zo’n skeetsje?
Hemel, wat een prachtig kind!