Ik schrik nogal eens van onverwachte harde geluiden. En ik kan er niks aan doen.
Het spel Dokter Bibber vond ik vroeger echt niet tof, want ik schrik gewoon écht. In het geval van Dokter Bibber zie je het nog aankomen ook. Te suf voor woorden, maar ik zat aan het plafond als het pincet dan toch het ijzeren randje van het te opereren lichaamsdeel raakte. Die rode neus en vooral het alarmgeluidje, echt, hartverzakking.
En dan gaat mutsje-me naast een politiebureau wonen en werken bij een baas met een (overigens best leuke, wegens ook mutsje bevonden) hond die blaft als de deurbel gaat…. 
Ik moet zeggen: 9 van de 10 keer rijdt de politie niet full exposure de deur uit. En de hond van de baas blaft ook niet áltijd als de bel gaat.
Maar als ze het wél doen… Dan weet je weer even dat je leeft, zeg maar.
Hoe ik thuis overeind schiet omdat de buren in vol ornaat de deur uitrijden, op welk tijdstip dan ook, ziet niemand 
Helaas ziet mijn baas het vaak wél als de hond blaft nadat de deurbel gegaan is. “Je wéét toch.” Mjaaah….. :S
Vanavond was het twee keer raak. En dan hebben we het niet over de hond van de baas. Voorspellen wanneer de Hermandad de deur uit komt mét lawaai is dan ook wel iets moeilijker. Maar het effect blijft hetzelfde. Voorspelbaar of niet. Ik schrik.
Ik vermoed dat de Post-it op mijn monitor op het werk met “Hond+Deurbel=Schrikken” niet gaat werken. Maar zeker weten doe ik dat niet. Omgekeerde conditionering. Ik zit nogal makkelijk tegen het plafond blijkbaar.
Ik heb het al wel voor elkaar dat ik aan de hond van de baas denk als de politie hier voor de zoveelste keer met lawaai de deur uit rijdt op een vrije avond… How Pavlov is that?
Heb jij dat nou ook?
Hmm, bij mij gaat er geen belletje rinkelen.
Nah, ik zou eh, gek worden wanneer ik naast een p-buro woonde. Ok, het zal wellicht voordelen hebben voor de veiligheid, maar dat lawaai, oei!
Je schrik reactie geeft volgens mij aan dat je er niet aan kan wennen.
Hmm, zou je de politie kunnen bellen, om te klagen over lawaaioverlast van de buren?
Ik heb dat met ballonnen! Als wij vroeger op een feestje ballonnentrap deden, zorgde ik ervoor dat ik als eerste af was, hoe graag ik ook wilde winnen. En nog als ik een ballon op moet blazen, dat doe ik dit niet te hard want hij mocht eens knallen. We hebben nu het huis nog steeds vol met ballonnen van Eva haar verjaardag (12 april) en die krengen blijven maar mooi terwijl ik ze eigenlijk wel kwijt wil. Nou ja, Eva vindt ze leuk. Das het belangrijkste. Moet mem zich maar over haar ballonnen-angst heen zetten. Wat je al niet doet voor je kind.
Ohja…Dokter Bibber was vreselijk, met dat indringende bleepje erbij, was je heel geconcetreerd bezig om de zwevende rib te verwijderen en dan kwam ie weer….ja, daar kon ik ook enorm van schrikken.
Nog steeds kan ik een schrikreactie krijgen (heftig kloppend hart en een adrenalinestoot..), soms om niets, blijkt dan achteraf, bv. als het lijkt of er iets tegen je aan vliegt, dan duik je weg en dan blijkt het een schaduw oid, of van een geluid….en dan blijkt het een vallend blad te zijn van een plant in de vensterbank…. deuuh
Maar 1 ding scheelt dan weer in dit verhaal.
Voor zover ik weet heeft onderzoek uitgewezen dat schrikken goed is voor het hart! Door zo nu en dan ongeregeld en onverwacht een klap te geven aan het hart verminderd de kans op een hartstilstand…..hoe en waarom weet ik niet maar het schijnt zo te zijn!!!!
Dus elk nadeel heb z’n voordeel zeg maar