Tijdens het tikken van mijn reactie (mijn excuses voor de tikfout daarin) bij de log van Robert over “Streets of London” moest ik er ineens weer aan denken… Het Pinkpopfilmpje van Sinéad O’Connor wat ik had gevonden op YouTube!
Precies 20 (!) jaar voordat ik op de Pinkpop-camping ging staan, zong Sinéad in Landgraaf. Als ik heen was gegaan toen ik 10 was 
, had ik Sinéad O’Conner op kunnen zien treden met een übervette vertolking van het nummer Troy.
i know you missed it
Sinéad O’Connor – Troy (Pinkpop Festival 1988)
Destijds vond ik het een onwijs takkenummer en een eng wijf.
Ik kocht echter zo’n 10 jaar later bij een Mediamarkt in Duitsland (die bestond toen nog niet in Nederland) haar album “The Lion And The Cobra”, omdat het zo goedkoop was dat ik mij daar geen buil aan kon vallen. En pas toen, nadat haar carrière al aardig om zeep was, was ik om 
Moraal van dit verhaal?
Het kan een decennium na de release van een album duren voordat je het kunt waarderen en het kan een decennium duren voordat je er over logt met een filmpje van twee decennia geleden 
Voor de lyrics van “Troy” lees je verder
Sinéad O’Connor – Troy
I’ll remember it
Dublin in a rainstorm
And sitting in the long grass in summer
Keeping warm
I’ll remember it
Every restless night
We were so young then we thought that everything
We could possibly do was right
Then we moved
Stolen from our very eyes
And I wondered where you went to
Tell me when did the light die
You will rise
You’ll return
The phoenix from the flame
You will learn
You will rise
You’ll return
Being what you are
There is no other Troy
For you to burn
And I never meant to hurt you, I swear
I didn’t mean those things I said
I never meant to do that to you
Next time I’ll keep my hands to myself instead
Oh, does she love you
What do you want to do?
Does she need you like I do?
Oh, do you love her?
Is she good for you?
Does she hold you like I do?
Oh, do you want me?
Should I leave?
I know you’re always telling me that you love me
Just sometimes I wonder if I should believe
Oh, I love you
God, I love you
I’d kill a dragon for you I’ll die
But I will rise
And I will return
The phoenix from the flame
I have learned
I will rise
And you’ll see me return
Being what I am
There is no other Troy
For me to burn
And you should’ve left the light on
You should’ve left the light on
Then I wouldn’t have tried and you’d never have known
And I wouldn’t have pulled you tighter
No, I wouldn’t have pulled you close
I wouldn’t have screamed: No!
I can’t let you go and the door wasn’t closed!
No, I wouldn’t have pulled you to me
No, I wouldn’t have kissed your face
You wouldn’t have begged me to hold you
If we hadn’t been there in the first place
Oh, but I know you wanted me to be there, oh oh
Every look that you threw, told me so
But you should’ve left the light on
You should’ve left the light on
And the flames burned away
But you’re still spitting fire
Make no difference what you say:
You’re still a (fucking) liar
You’re still a liar
You’re still a liar
You’re still a liar!
Mooie uitvoering, zelfs zonder strijkers. Ik had destijds ook een hekel aan het nummer, maar net als jij leerde ik het later wel te waarderen. Waarschijnlijk omdat het vaak in de Top 100 Aller Tijden stond, (wat vroeger m’n muziek-ontdek prioriteiten lijstje was). Sinead is een vreemde artiest vind ik. Troy vind ik het mooiste nummer dat ik van haar ken, en Nothing Compares 2 U blijf ik walgelijk vinden (ook al kwam die ook wel eens in de top 100 AT).
BTW, het valt me op dat ze in de bovenstaande clip elke keer op haar tenen moet staan om bij de microfoon te komen. Is die te hoog afgesteld, of is dat een zangtechniek?
Leuk. Ik waas toen iets ouder, 16, en ging voor het eerst naar Pinkpop. Sinead O’Connor vond ik best goed en dat twee ex-Smiths gasten meespeelden was een bonus. Ik heb het hele optreden genoten in de stralende zon.