Vanavond had ik er weer zo eentje.
Ik liep *met blik op oneindig, as usual* naar de supermarkt en kwam iemand tegen in een, voor mij onbekende, auto die al toeterend en zwaaiend “hallo” tegen mij wilde zeggen. Ik kijk altijd even om mij heen in dergelijke gevallen om te checken of ze echt mij moeten hebben, maar in dit geval kon het niet anders: “Toet toet, zwaai zwaai” voor Ajay.
Geen idéé wie het was, maar ik zwaai altijd vrolijk terug 
Heel soms, krijg ik later nog wel eens opmerkingen “Je wilde me niet zien hè, daar en daar” maar ik zie en weet doorgaans écht niet wie mij zo enthousiast vanuit de auto de groeten doet.
Wie vanavond vanuit een zilverkleurige bestelauto mij zo lekker fanatiek bij de Appie toe-toeterde en zwaaide: Ik hèb wel teruggezwaaid, maar zag eigenlijk niet wie je was….
Het is niet dat ik onbekende zwaaierds niet waardeer, ik vind het vreselijk leuk! Maar ik herken mensen in, en-of, de auto gewoon echt niet.
Heb jij dat nou ook wel eens?
Ik heb het een keer in Amerika gehad op een studenten campus (en ik vraag me nog steeds af wie dat was), maar nog nooit in Nederland. Daar herken ik wel wie er zwaait of toetert.
Misschien ben je wel een micro-celeb en staat je foto ergens in de krant of op een site of heb je een YouTube zang filmpje waar je nog niet over geschreven hebt of zo?
Ik was het niet iig, onze auto is donkergrijs.
Maar ik heb het meestal zo dat op het moment dat de toeteraar/zwaaier uit beeld is dat ik door krijg wie het is en dan is het net te laat…