Vanmiddag belandde ik bij de MediaMarkt en daar kocht ik voor weinig een dubbel CD van Hall & Oates. En het was het foute hoesje wat mij in de eerste instantie aansprak. Daarna pas de naam plus de prijs 
Met Simply Red en “veel gejatte samples” ergens in mijn vage achterhoofd vond ik dat ik mij geen buil kon vallen aan een “Best of” dubbel CD van nog geen 5 euri van deze heren, dus hoppa… kopen.
Tsskkk… ik kende meer dan ik dacht. Zo kende ik dus bijvoorbeeld Maneater, Rich Girl, Adult Education en meer. Last but not least dus: I Can’t Go For That (No Can Do), wat “gerecycled” Simply Red met Sunrise nog een leuke hit opleverde.
Deze live versie van Hall & Oates is wel erg tof:
I Can’t Go For That (No Can Do) live 1984 – Hall and Oates
En vooruit, Sunrise mag echt niet ontbreken in deze post. Al was het alleen maar omdat het weer dit weekend zo geweldig gaat worden:
Die dubbel CD was zijn 5 euri waard, dankzij de bekendere nummers ook. Ik vermoed dat cultuurbarbaar-moi nog heel veel gedenkwaardige nummers van deze “Blue Eyed Soul” nog niet door heb, so shoot me!
“Their story and legacy is less about their ‘familiar smashes’ but more about the distinctive, rock and soul these two brought to a new generation of music fans who didn’t know their Four Tops from their The Three Degrees”.
Leuk verhaal en dat je hiermee H&O leert kennen. Het vreemde van deze 2CD is dat er een groot aantal hits op ontbreken en de prijs doet vermoeden dat het een budget-verzamelaar is. Hun The Essential (ook 2cd) is een stuk vollediger.
Oh ja, ik kende H&O voor die versie van Simply Red, en heb daarom nooit aan Sunrise kunnen wennen.